Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Een degelijke fundering is noodzakelijk vanwege de vaak voorkomende verwarring van angst met ontzag, waarop ik al gewezen heb. Ik heb gezegd dat ontzag misplaatst is met betrekking tot de Zonen van God, omdat je geen ontzag dient te voelen in aanwezigheid van jouw gelijken. Er werd echter ook beklemtoond dat ontzag wél gepast is in Tegenwoordigheid van jouw Schepper. Ik heb zorgvuldig mijn rol in de Verzoening verduidelijkt, zonder die over of onder te belichten. En ik probeer met die van jou hetzelfde te doen. Ik heb onderstreept dat vanwege onze intrinsieke gelijkheid ontzag geen gepaste reactie op mij is. Enkele latere stappen in deze cursus houden echter een directere nadering tot God Zelf in. Het zou onverstandig zijn om zonder zorgvuldige voorbereiding met die stappen te beginnen, want dan zal ontzag met angst worden verward en zal de ervaring eerder traumatisch dan gelukzalig zijn. Genezing komt uiteindelijk van God. Het middel wordt jou zorgvuldig uitgelegd. Openbaring kan jou soms het doel onthullen, maar om het doel te bereiken is het middel nodig.

Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Het zal inmiddels duidelijk zijn waarom het ego de geest als zijn ‘vijand’ beschouwt. Het ego is uit de afscheiding ontstaan en zijn voortbestaan hangt af van jouw voortdurende geloof in de afscheiding. Het ego moet jou wel een of andere beloning in het vooruitzicht stellen voor jouw volharding in dit geloof. Het enige wat het te bieden heeft is een gevoel van tijdelijk bestaan, dat begint met zijn eigen begin en eindigt met zijn eigen einde. Het vertelt jou dat dit leven jouw bestaan is, omdat het het zijne is. Tegenover dit gevoel van tijdelijk bestaan biedt de geest jou de kennis van bestendigheid en onwankelbaar bestaan. Niemand die ooit de openbaring hiervan ervaren heeft kan nog ten volle in het ego geloven. Hoe zou zijn povere aanbod het kunnen winnen van de glorievolle gave van God?

Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Openbaring is hoogst persoonlijk en laat zich niet zinvol vertalen. Daarom is elke poging haar in woorden te beschrijven onmogelijk. Openbaring brengt alleen een ervaring teweeg. Wonderen zetten daarentegen aan tot handelen. Ze zijn vanwege hun interpersoonlijk karakter nu meer van nut. In deze leerfase is het verrichten van wonderen belangrijk omdat vrijheid van angst jou niet kan worden opgelegd. Openbaring is letterlijk onuitsprekelijk omdat het een ervaring van onuitsprekelijke liefde is.

Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Ontzag is alleen op zijn plaats bij openbaring, want hierop is het volmaakt en met recht toepasbaar. Bij wonderen is het misplaatst, omdat een toestand van ontzag aanbidding in zich draagt en ervan uitgaat dat iemand van lagere orde voor zijn Schepper staat. Jij bent een volmaakte schepping en hoort alleen ontzag te voelen in Tegenwoordigheid van de Schepper van volmaaktheid. Het wonder is dan ook een teken van liefde tussen gelijken. Gelijken behoren geen ontzag voor elkaar te koesteren, aangezien ontzag ongelijkheid veronderstelt. Daarom is het een misplaatste reactie tegenover mij. Een oudere broer verdient respect vanwege zijn grotere ervaring en gehoorzaamheid vanwege zijn grotere wijsheid. Hem komt ook liefde toe omdat hij een broer is en toewijding als hij is toegewijd. Slechts op grond van mijn toewijding heb ik recht op de jouwe. Er is niets aan mij wat jij niet kunt bereiken. Ik heb niets wat niet van God afkomstig is. Het huidige verschil tussen ons is dat ik niets anders heb. Daardoor verkeer ik in een toestand die in jou alleen potentieel aanwezig is.

Thema's uit Een Cursus in Wonderen - 60 - In tijdnood komen

Vandaag bespreken we een kwestie waar studenten van de Cursus zich vaak in vergissen, namelijk ‘hiervoor kom ik tijd tekort, hoe krijg ik dit voor mekaar?’ - dit geldt niet alleen voor studenten die een oudere leeftijd bereikt hebben, maar ook voor jongere studenten – ‘Hoe krijg ik dit ooit voor elkaar? Ik wil dit voor mekaar krijgen. Er is niet voldoende tijd over. Hoe geraak ik ooit voorbij mijn ego?’

Dit is iets wat vaak na verloop van tijd gezegd wordt, nadat studenten een tijdje met de Cursus gewerkt hebben en wanneer zij zich bewust worden van de enormiteit en de immense omvang van hun ego of van datgene wat zij ervaren als een immense omvang van hun ego.
En het probleem bij dergelijke bezorgdheid, ook al is dit best te begrijpen, is dat dit gesteund is op de overtuiging dat deze gedachte werkelijk is en niet alleen dit, maar dat het tevens een geduchte vijand is. In feite zo ontzagwekkend dat er geen enkele manier te vinden is om dit in dit leven of verschillende levens ongedaan te maken. Maar opnieuw, het probleem is natuurlijk dat dit het ego werkelijk maakt, een bezorgdheid die een ware zegening is voor het ego.

Wanneer het ego als werkelijk wordt waargenomen dan is er geen enkele mogelijkheid om het te ontstijgen. Dan is er geen enkele manier waarop het losgelaten kan worden. En dan is er geen enkele manier waarvoor men ooit tijd genoeg zal hebben, want hoe kan men ooit de bergen problemen, die het ego voorschotelt, overstijgen?

De kwestie, zoals altijd, is niet het ego zelf, maar het geloof van de denkgeest in het ego. En dus het probleem dat hieraan voorafgaat of de zorg die al deze vraagstellingen voorafgaan is dat ik mijn ego niet zomaar wil loslaten. Waarvan de reactie formatie dan is dat ik mijn ego wel degelijk wil loslaten en wel nu direct. Liefst wil ik mijn ego morgen al kwijt of nog beter was ik het gisteren al kwijtgeraakt. Het probleem echter is dat we hier de onderliggende gedachte niet horen die zegt dat ik mijn ego nooit wil laten gaan. Wat hier achter schuilgaat is dat ik geloof dat mijn ego werkelijk is. Ik geloof dat mijn bestaan substantieel is waardoor mijn ego levend en wel is en duidelijk solide. Wanneer ik hier niet zou in geloven, wanneer dit niet de onderliggende betekenis van dit probleem is, dan zou ik mij ook geen zorgen maken. Dan zou ik eenvoudig mijn ego onmiddellijk kunnen loslaten - iets wat Jezus herhaaldelijk aanhaalt in Een Cursus in Wonderen, dat het probleem niet het ego is.
Het is niet de schijnbare omvang van het ego dat ervaren wordt, van mijzelf of van iemand anders. Het probleem is mijn geloof er in. En het is hier waar we moeten naar kijken.

Wanneer ik dit geloof in het ego los kan laten dan verdwijnt het ego en dit kan in één ogenblik gebeuren. Want al bij al is de denkgeest buiten tijd en ruimte en weet de denkgeest niet hoelang iets duurt. Er is dus het onheilige ogenblik wanneer we voor het ego kiezen en het heilig ogenblik wanneer we voor de Heilige Geest of Jezus als onze Leraar kiezen. Dat is het punt.

Bij deze bezorgdheid dus omtrent hoeveel tijd ik hiervoor nodig heb, ik hier nooit genoeg tijd zal voor hebben, ik dit zo snel mogelijk gedaan wil krijgen … herkennen we niet dat we hier alleen onszelf mee treffen, dat terwijl we bewust en oprecht het ego ongedaan maken we eerder het ego meer kracht toekennen.

En ik heb daarnet heel even gesproken over reactie formatie. Dit is een van de bijdragen van Freud als een verdedigingsmechanisme. Dit is wanneer we op een manier handelen, geloven of dingen zeggen die precies het tegenovergestelde zijn van wat we onbewust voelen.

Telkens wanneer we tegen deze problemen aanlopen is het enige wat werkelijk kan helpen, dat we onszelf een halt toeroepen en ons afvragen wat de onderliggende gedachte hier is. En de onderliggende gedachte is dat ik mijn ego niet wil loslaten. Wat mijn ego dus levend en wel houdt is door te geloven dat het sterk en duurzaam is waarbij ik dus vergeet dat het niet sterk en duurzaam is, maar enkel mijn investering in het ego is sterk.

Wat mij dus te doen staat is mijn investering in het ego veranderen. En wanneer ik dit doe herken ik gelijk ook dat hier helemaal geen tijd mee gemoeid is. Dus nogmaals, wat we doen is kijken naar ons gedrag, verbaal of anders en dit gebruiken als de koninklijke weg die ons terugleidt naar de onderliggende gedachte. Met andere woorden: de wereld die ik zie is een uiterlijk beeld van een innerlijke toestand. Het probleem dat ik heb, het probleem om snel verlost te zijn van mijn ego is een uiterlijk beeld van een innerlijke toestand en het is die innerlijke toestand die ik moet onderzoeken om uiteindelijk te veranderen. 

Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Openbaringen worden indirect door mij geïnspireerd doordat ik dicht bij de Heilige Geest sta en alert ben op de ontvankelijkheid van mijn broeders voor openbaringen. Zo kan ik meer naar hen omlaag brengen dan zij voor zichzelf naar beneden kunnen halen. De Heilige Geest bemiddelt in de communicatie van het hogere met het lagere en houdt het directe kanaal van God naar jou open voor openbaring. Openbaring is niet wederkerig. Ze gaat uit van God naar jou, maar niet van jou naar God.

Dagelijkse verwijzing uit de Verdwijning naar de Cursus

Een openbaring brengt een totale maar tijdelijke opheffing van twijfel en angst teweeg. Het is een afspiegeling van de oorspronkelijke vorm van communicatie tussen God en Zijn scheppingen en gaat gepaard met het uiterst persoonlijke scheppingsgevoel dat soms in lichamelijke relaties wordt gezocht. Lichamelijke intimiteit kan het niet tot stand brengen. Wonderen zijn echter interpersoonlijk in de ware zin en voeren tot werkelijke intimiteit met anderen. Een openbaring verenigt je rechtstreeks met God. Wonderen verenigen je rechtstreeks met je broeder. Geen van beide vloeit uit het bewuste voort, maar beide worden daar wel ervaren. Het bewuste is de toestand die tot handelen beweegt, hoewel het hiervan niet de inspiratiebron is. Je bent vrij te geloven wat je verkiest en wat je doet getuigt van wat je gelooft.