vrijdag 14 december 2018

Les 74 - Er is geen wil dan die van God. – deel 3


(4:2-5) Denk er kort maar heel concreet over na, stel vast welke persoon(en) en situatie(s) hierbij betrokken zijn en zeg tegen jezelf:

Er is geen wil dan Die van God. Ik deel die met Hem.
Mijn conflicten over _________ kunnen niet werkelijk zijn.

Ik kan mij er niet bewust van worden dat het conflict tussen jou en mij niet werkelijk is tenzij ik aanvaard dat ik ze voor waar gemaakt heb. Wanneer we een conflict ervaren moeten we er eerst naar kijken om het vervolgens terug te voeren naar de bron ervan. Dit proces van kijken is natuurlijk het belangrijkste thema van Een Cursus in Wonderen, een proces dat mogelijk wordt wanneer we vanop de juiste plek kijken: het keuzemakende gedeelte in onze denkgeest waar de vergissing voor het eerst is begaan. Het einde van hoofdstuk 5 in de tekst voorziet in een voorbeeld van het duidelijke onderricht van Jezus:

… het proces van ongedaan maken, dat niet van jou komt, zich toch binnenin jou bevindt omdat God het daar heeft geplaatst. Jouw rol bestaat er alleen in je denken terug te brengen naar het punt waarop de vergissing werd begaan en die in vrede aan de Verzoening toe te vertrouwen. (T. 5. VII. 6:4-5)

Op een andere plaats in de tekst bespreekt Jezus het thema ‘conflict’ en hoe dit door de visie van de Heilige Geest wordt opgelost:

De Heilige Geest maakt illusies ongedaan zonder ze aan te vallen, omdat Hij ze helemaal niet waarnemen kan. Voor Hem bestaan ze dan ook niet. Hij lost het ogenschijnlijke conflict dat ze veroorzaken op door te zien dat conflicten geen betekenis hebben. Ik heb eerder al gezegd dat de Heilige Geest het conflict precies waarneemt zoals het is en het is zonder betekenis. De Heilige Geest wil niet dat jij conflicten begrijpt, Hij wil dat jij inziet dat conflicten, doordat ze geen betekenis hebben, niet te begrijpen zijn. (T. 7. VI. 6:1-5)

Daarom wil Jezus dat we het conflict waarnemen zodat we eraan voorbij kunnen zien en de waarheid herkennen.

(5:1) Sluit je ogen, nadat je op deze manier je denkgeest gezuiverd hebt en probeer de vrede te ervaren waarop jouw werkelijkheid je recht geeft.

Met andere woorden we moeten ons eerst bewust worden van onze verborgen gedachten, de wolken waarvan Jezus ons in een vorige les zei dat hij ons zou helpen er doorheen te gaan (les 70). Voorbij deze verdedigingswolken ligt de vrede van God. Op een consistente manier herinnert Jezus ons eraan dat er geen vrede kan zijn als we niet eerst het conflict ongedaan gemaakt hebben; het licht kan slechts terugkeren wanneer wij door de duisternis gegaan zijn en liefde kan niet herinnerd worden tenzij we eerst naar de haat kijken.

(5:2-4) Laat je erin verzinken en voel hoe ze jou omsluit. Je zou in de verleiding kunnen komen deze pogingen voor een vorm van afzijdigheid aan te zien, maar het verschil laat zich gemakkelijk ontdekken. Als je succes hebt, zal je een intens gevoel van vreugde en een verhoogde alertheid ervaren, in plaats van een gevoel van sufheid en futloosheid.

Vele mensen ervaren een zin om in slaap te vallen wanneer ze aan de meditatie beginnen of wanneer ze de les doen. Dit hier is het referentiepunt van Jezus en hij helpt ons de verdedigende doelstelling om onze angst te beschermen, te begrijpen. De slaperigheid gebeurt niet omdat we oververmoeid zijn of schijnheilige studenten. Het komt omdat we bang zijn voor deze vredige toestand. Wanneer we ons bewust zijn van onze conflictgedachten zullen we niet in slaap vallen. We moeten onszelf dus afvragen waarom we wakker blijven als we deze gedachten hebben en in slaap vallen wanneer we op het punt staan eraan voorbij te gaan tot bij de vrede van God. Het antwoord is duidelijk. Vrede is bedreigend omdat het zegt dat er geen wil is dan die van God en onze wil is gelijk aan de Wil van God. Wanneer de afscheiding nooit gebeurd is dan is wat wij ‘wij of ik’ noemen ook nooit gebeurd. Dat is de angst, de angst om ons individuele zelf te verliezen.

Het is belangrijk wanneer je afgeleid wordt, door moe te worden, in slaap te vallen of aan allesbehalve aan deze oefening te denken dat je jezelf niet begint te beoordelen of je niet schuldig voelt maar dat je je realiseert dat deze afleiding komt door jouw angst en het doel van deze les.

(6) Vreugde is het kenmerk van vrede. Door deze ervaring zal jij weten dat je die hebt bereikt. Als je voelt dat je wegglijdt in afzijdigheid, herhaal dan snel het idee voor vandaag en probeer het opnieuw. Doe dit zo vaak als nodig is. Je zult er zeker bij winnen als je weigert in afzijdigheid te vluchten, zelfs als je de vrede die je zoekt niet ervaart.

Wat behulpzaam is, in verband met deze uitspraken, is de vriendelijkheid van Jezus wanneer hij ons wijst op de potentiele weerstand voor deze lessen. Wanneer hij van ons verwacht dat we het er moeilijk zullen mee hebben en hij oordeelt hier niet over dan is er ook geen enkele reden voor ons om over onszelf te oordelen wanneer we vergeten de les te doen of eraan te beginnen en prompt in slaap te vallen. Wanneer we onszelf toestaan om voorbij deze gedachten van angst, depressiviteit en conflict te bewegen zullen we vreugdevol de vrede kennen dat onze zonden vergeven zijn en geen enkel gevolg hebben gehad op de liefde en het licht in ons. Een dergelijke vreugde is niet mogelijk wanneer we niet eerst ons zelfconcept van zonde, schuld en falen aanvaarden. ‘Falen’ met het werkboek geeft ons de perfecte mogelijkheden om te kijken naar deze concepten van het ego en om er dan aan voorbij te gaan naar de waarheid over onszelf.

(7) Zeg tegen jezelf in de korte oefenperioden, die je vandaag met regelmatige en van tevoren bepaalde tussenpozen moet doen:

Er is geen wil dan Die van God. Vandaag zoek ik Zijn vrede.

Probeer dan te vinden wat je zoekt. Het zou goed zijn om hier vandaag elk half uur een minuut of twee aan te besteden, liefst met de ogen dicht.

Wanneer het doel van de vrede werkelijk het onze is zullen we graag de middelen om het te bereiken omarmen. Onze voortdurende herinnering eraan gedurende de dag weerspiegelt deze omhelzing. Daarom, het vergeten van de ‘minuut of twee’ die ons gevraagd wordt elke dertig minuten te spenderen aan deze gedachte helpt ons in contact te komen met het conflict dat we hebben met het doel. Het is een waarschuwing voor ons innerlijk conflict en voorziet in de telkens terugkerende mogelijkheden om onszelf te vergeven voor de ‘zonde’ van het wegduwen van God.
Van tijd tot tijd zullen we terugkomen op dit zeer belangrijk aspect bij het beoefenen van het werkboek.


woensdag 12 december 2018

Les 74 - Er is geen wil dan die van God. – deel 2


(2:1) Er schuilt diepe vrede in het idee van vandaag en de oefeningen voor vandaag zijn erop gericht die te vinden.

In feite kunnen we enkel door dit idee vrede vinden. Het wordt op verschillende manieren gezegd, maar de essentie ervan is dat vrede gevonden kan worden in het aanvaarden van het idee dat we nooit afgescheiden zijn van God en daarom van niets en niemand afgescheiden zijn.

(2:2-4) Het idee zelf is geheel en al waar. Daarom kan het geen aanleiding tot illusies geven. Zonder illusies is conflict onmogelijk.

De illusies zijn alles wat het ego ons verteld dat waar is. Dus wanneer we met de fundamentele aanname beginnen dat er een andere wil dan die van God zou zijn - het nietig dwaas idee dat ernstig genomen werd en die ertoe leidt dat we geloven dat wij afgescheiden individuen zijn - dan volgen andere illusies automatisch: ik ben zondig, schuldig en bang voor de straf, mijn onvermijdelijk lot wanneer ik in mijn denkgeest blijf. En om dit nieuw verworven zelf te beschermen moet ik het basisconflict tussen mij en mijn beeld van God beschermen en een wereld maken waarin ik een nieuw set problemen ervaar die nu allemaal buiten mijn denkgeest waargenomen worden.

Dit zijn dus de illusies die afstammen van het niet aanvaarden van het Verzoeningsprincipe dat er geen andere wil is dan die van God en wat wil zeggen dat de afscheiding nooit heeft plaatsgevonden. Wanneer we dus naar deze illusies kijken en ze zonder oordeel loslaten kan er niet langer een conflict zijn. Wanneer niet langer geloof wordt gehecht aan de gedachte aan zonde kan er ook niet langer een conflict of illusie zijn en daarom ook geen pijn en lijden.

(2:5 – 3:1) Laten we proberen dit vandaag in te zien en de vrede ervaren die dit inzicht brengt. Begin de langere oefenperioden met de volgende gedachten enkele malen langzaam te herhalen, met het vaste voornemen te begrijpen wat ze betekenen en ze in je aandacht vast te houden:

Ik heb al een aantal keren hiervoor gemeld dat vele uitspraken in het werkboek verkeerd kunnen begrepen worden als ware het affirmaties die je kan vergelijken met affirmaties die teruggevonden worden in vele New Age systemen en die gebruikt worden om het ego te overschreeuwen door negatieve gedachten te vervangen door positieve. Het mag duidelijk zijn dat dit niet werkt omdat het enige wat het verwezenlijkt uiteindelijk het terugduwen is naar het onderbewustzijn van onze slechte gedachten en alles wat onderdrukt wordt heeft een hoogst ongelukkige manier om zijn weg terug naar buiten te vinden in enerzijds het aanvallen van anderen (afwijzing) en/of het aanvallen van onszelf (zelfafwijzing).

Jezus moedigt ons niet aan om de waarheid naar de illusies te brengen – de waarheid van deze uitspraken naar de illusies waarin we geloven – maar hij leert ons eerder de illusies van onze egogedachten te brengen naar zijn waarheid. Telkens we de neiging hebben ons verward te voelen moeten we dit gevoel en alle schijnbare oorzaken ervan naar de waarheid brengen: dat wij dit zelf gemaakt hebben. En we weten dat we dit zo gedaan hebben omdat er geen wil is dan die van God.

Om het nog eens te herhalen, dit zijn geen uitspraken die we moeten gebruiken om het ego te overschreeuwen maar we moeten in plaats daarvan de schorre kreten van schuld en oordeel van ons ego naar deze liefdevolle, zachtaardige gedachte van de les brengen. En dit proces geldt niet alleen voor deze oefeningen, maar ook voor alle andere. Dus zeggen we:

(3:2-3) Er is geen wil dan Die van God. Ik kan niet in conflict zijn.

Dit betekent dat wanneer je je in de loop van de dag ontdaan voelt en je kijkt eerlijk naar je ego, jij je zult realiseren dat je gevoel van verwarring komt omdat je gelooft dat je in conflict bent, iemand of iets heeft je pijn gedaan en dat is de ‘oorzaak’ van het probleem. Wanneer je deze uitspraak terug in gedachten neemt ‘er is geen wil dan die van God. Ik kan niet in conflict zijn’ zal je herkennen dat alles wat je waarneemt afkomstig is van de gedachte dat je in conflict bent met God. Je lijdt door iemand anders, je voelt je ziek of je hebt je gevoel van vrede verloren als gevolg van wereldse voorwaarden en dat alles omdat je gelooft dat je afgescheiden bent van je Schepper. Om het op een andere manier te stellen, conflict betekent dualiteit en dat is de essentie van de illusionaire afscheidingsstaat van het ego terwijl de wil van God de non-dualistische waarheid uitdrukt van de eenheid van onze werkelijkheid als Zoon van God.

Deze les zet het trainingsproces verder die wil dat wij altijd, niet alleen hier, maar altijd, terugkeren naar het denksysteem van het ego dat ons gevoel van ontdaan zijn, van onze boosheid, depressiviteit, ziekte, bezorgdheid of angst ondersteunt. Wanneer we met Jezus naast ons naar het ego kijken dan doen we automatisch dat wij hij ons hier in deze les vraagt te doen. Zoals hij ons in het begin van de tekst vertelt dat hij de Verzoening is (T. 1. III. 4:1): de ervaring en het symbool binnen onze droom dat er geen wil is dan die van God. Zijn liefdevolle aanwezigheid in onze denkgeest is het bewijs dat er niets gekomen is tussen ons en de Liefde van God en meer nog, dat niets kan komen tussen ons en Zijn Liefde, zoals we nu kunnen lezen:

(3:4-9) Besteed er dan verscheidene minuten aan om er enkele verwante gedachten aan toe te voegen, zoals:

Ik ben in vrede.
Niets kan mij verstoren. Mijn wil is die van God.
Mijn wil en Die van God zijn één.
God wil vrede voor Zijn Zoon.

En Jezus vervolgt door ons te zeggen hoe we verder moeten gaan met deze oefeningen:

(3:10-13) Zorg er in deze beginfase voor dat je alle conflictgedachten die in je denkgeest opduiken, snel aanpakt. Zeg meteen tegen jezelf:

Er is geen wil dan Die van God. Deze conflictgedachten betekenen niets.

Nogmaals, Jezus wil niet dat we onze pijn overschreeuwen of dat we onze ervaring van een conflict met iemand of iets zouden negeren, maar om ons lijden naar hem te brengen. Dit is hetzelfde als wat de grote Indische leraar Krishnamurti benadrukte in zijn onderricht: blijf bij de pijn. Dit was geen masochistische oproep. Het was een pleidooi voor zijn studenten om niet de pijn te bedekken maar om er doorheen te gaan voorbij de liefde die er achter ligt. In Een Cursus in Wonderen is het Jezus die ons doorheen de pijn, die we eerst naar hem gebracht hebben, leidt, naar de vrede die op ons wacht voorbij de conflictsluier van het ego.

(4:1) Als zich een bepaald conflictgebied aandient wat bijzonder moeilijk op te lossen lijkt, grijp dat dan aan om het speciale aandacht te geven.

Zoals we reeds doorheen al deze lessen gezien hebben vraagt Jezus ons om nauwgezet aandacht te geven aan ons denken en het te onderzoeken om onze conflictgedachten te vinden. Op die manier keren we terug van ons ongelukkig zijn en onze ellende naar de onderliggende afscheidingsgedachte die de basis is voor de ervaring van deze conflicten. In plaats van te streven om de blijkbaar moeilijke conflictsituatie te vermijden moedigt Jezus ons aan om er aandacht aan te geven en ‘het te selecteren ten behoeve van speciaal beraad’, wat wil zeggen het naar hem toe brengen zodat de schuld in de denkgeest kan bekeken worden en losgelaten.
(wordt vervolgd)

maandag 10 december 2018

Les 74 - Er is geen wil dan die van God. – deel 1

(1:1) Het idee voor vandaag kan als de centrale gedachte worden beschouwd waarop al onze oefeningen zijn gericht.

Op deze manier herformuleert Jezus onze eigen verantwoordelijkheid voor het aanvaarden van de Verzoening voor onszelf. Het nietig, dwaas idee dat eens genomen werd door het ego zegt dat de afscheiding van God een feit is en dat de Zoon een wil heeft die afgescheiden en verschillend is van de Wil van Zijn Schepper. Deze ‘wil’ van de Zoon kan nu zijn eigen realiteit vestigen als een autonome entiteit. Het logische gevolg van deze basisaanname is het ego systeem met inbegrip van het maken van een fysiek universum. De stelling van het ego is zegt dat er inderdaad een wil is die apart is dan die van God. Dit staat in tegenstelling tot het principe van de Verzoening die zegt dat er geen Wil is dan die van God. Elke andere gedachte is een illusie en daarom nooit gebeurd. Dit idee wordt in het Handboek der Leraren verwoordt als:

In de tijd gebeurde dit heel lang geleden. In werkelijkheid is het helemaal nooit gebeurd. (H. 2. 2:7-8)

Daarom zegt Jezus dat het idee dat ‘er geen wil is dan die van God’ het centrale thema van al onze oefeningen is. Het is de doelstelling van Een Cursus in Wonderen door ons te leren het Verzoeningsbeginsel voor onszelf te leren aanvaarden, de werkelijkheid van het egodenksysteem te negeren - gesteund op het serieus nemen van het nietig, dwaas idee waarbij de Zoon van God vergat te lachen en daardoor deze gedachte serieus heeft genomen (T. 27. VIII. 6:3) met als gevolg een individueel zelf dat gelooft dat het een eigen wil heeft die buiten de Wil van God staat.

(1:2-3) Gods Wil is de enige Wil. Wanneer je dit hebt ingezien, heb je ingezien dat jouw wil de Zijne is.

Dit is wel het laatste dat het ego wil dat we zouden begrijpen want als onze wil de Wil is van God dan is er geen afscheiding, een andere manier om het Verzoeningsprincipe te bekrachtigen en het ego ongedaan maakt. Bovendien als er niets anders is dan God, is er ook geen keuzemogelijkheid en dus geen keuzemaker. De Heilige Geest bewaard dit Verzoeningsprincipe in onze denkgeest.  De angst van het ego voor de keuze voor Verzoening is zijn motivatie voor het ontwikkelen van zijn strategie om los van de geest te zijn: de wereld van de lichamen. Deze angst wordt beknopt samengevat in de volgende uitspraak in de tekst:

Je bent bang Gods Wil te kennen, omdat je gelooft dat die niet de jouwe is. Deze overtuiging vormt heel je ziekte en heel je angst. (T. 11. I. 10:3-4)

(1:4) De overtuiging dat er conflict mogelijk is, is verdwenen.

In deze lessen vinden we het hele denksysteem van het ego, dat in het tekstboek uitgebreider wordt besproken, terug. Een grondige studie ervan is dus nodig. Wanneer ik een wil heb die afgescheiden is van die van God heb ik dat volgens het ego gekregen door te zegevieren over mijn Grote Tegenstander. Door mijn overwinning heb ik mijn individualiteit verdiend. Deze overwinning wordt door het ego echter ‘zonde’ genoemd, gevolgd door ‘schuld’ en de projectie die ons ertoe aangezet heeft een god te maken naar ons eigen beeld en gelijkenis: een god die ook gezondigd heeft tegen en boos en geheel gerechtvaardigd vergelding zoekt, een aanval die wij kennen als ‘angst’. De tweede en de derde wet van de chaos (T. 23. II. 5-8) zijn vooral gericht op deze kwestie van een wraakzuchtige en boze god, een beeld die in iedereen aanwezig is ongeacht hun religie of gebrek hieraan. In de Westerse wereld is dit beeld terug te vinden in de bijbelse god, een wraakzuchtige godheid die in de werkelijkheid van de zonde gelooft.

Eens we de zonde geprojecteerd hebben lijkt er een schijnbaar uiterlijk strijdtoneel buiten onze denkgeest te zijn ontstaan. Dat is het conflict – tussen onszelf en God. Hij is Degene die we aangevallen hebben en hij wil wraak nemen voor dat waar wij schuldig voor zijn. Dit is natuurlijk niet de ware God. Nochtans binnen de droom, die begint met het geloof dat we zelfstandige individuen zijn, is dit het reële conflict. Dit leidt ertoe dat we deze angstaanjagende gedachte verdringen, onderdrukken en door projectie een wereld maken waarin we overal rondom ons conflict zien dat zich blijkbaar niet langer in onze denkgeest bevindt. Hierdoor geloven we met alles en iedereen in conflict te zijn en zijn ons niet bewust dat dit een gefragmenteerde weergave is van het oorspronkelijke conflict. Of dit nu de onmiskenbare vorm aanneemt van vijanden, wat we speciale haat noemen, of van de meer subtiele vijanden, die we dan speciale liefde noemen, het conflict blijft.

Het is een strijd niet alleen onder individuen maar ook met het leven zelf met als hoofdkenmerk de dood. Dus, zoals Freud dacht, van het ogenblik dat we geboren worden bereiden we ons voor op de dood. De gedachte van de dood is maakt deel uit van het conflict dat we hier ervaren, maar het is maar een klein deel van het oorspronkelijke conflict dat gesteund is op de gedachte dat wij een wil hebben die afgescheiden is van die van God. De wil die we gewonnen hebben door Hem te vernietigen. Maar nu Hij herrijst uit het graf zal hij ons op zijn beurt vernietigen en zal het leven, waarvan wij geloven dat we het van hem hebben afgenomen, terug in beslag nemen.

(1:5-6) Vrede is in de plaats gekomen van het vreemde idee dat jij door tegenstrijdige doelen wordt verscheurd. Als een uitdrukking van de Wil van God, heb jij geen ander doel dan dat van Hem.

Laten we even terugkeren naar lessen 24 en 25 waarin Jezus ons uitlegt dat we onze hoogste belangen niet kennen. Een van de oefeningen liet ons een probleem nemen om dan te denken aan de beste oplossing ervoor. Jezus vertelde ons toen dat wanneer we dit echt nauwgezet zouden doen we ons bewust zouden worden van de tegenstrijdigheden en dus niet zeker kunnen zijn van wat het beste is voor ons. Het ene moment denken we dat er iets voor ons zal werken en het andere moment denken we dan weer dat iets anders zal werken wat ons ertoe verplicht om te kiezen tussen deze twee mogelijkheden. Hierdoor maakt Jezus ons duidelijk dat we helemaal niets begrijpen en zeker niet wat ons hoogste belang is.

De tegenstrijdige doelstellingen die we ervaren weerspiegelen het oorspronkelijke conflict in onze denkgeest tussen God en onszelf, een conflict dat effectief binnen in ons is. Deze projectie van god is een maaksel van het ego en dus niet echt bestaand maar niets meer dan een afgespleten deel van onze reeds afgespleten denkgeest. Het conflict van het ego van de een of de ander, doden of gedood worden, is een conflict dat zich binnen in onze denkgeest afspeelt waarbij de figuren in onze levens waarvan we denken dat zij de boosdoeners zijn gehallucineerde figuren zijn in onze dromen. Nochtans, wanneer we ons afwenden van het denksysteem van het ego van conflict, zonde en individualiteit en teruggaan naar de Heilige Geest aanvaarden we de Verzoening. Er blijft dan nog één doel en dat is herinneren Wie we zijn en terugkeren naar huis.
(wordt vervolgd)

vrijdag 7 december 2018

Les 73 – Ik wil dat er licht is. – deel 2


(5:5-8) We hebben herhaaldelijk beklemtoond dat de barrière van grieven makkelijk te nemen valt en niet tussen jou en je verlossing in kan staan. De reden hiervan is heel eenvoudig. Wil je werkelijk in de hel zijn? Wil je werkelijk treuren en lijden en sterven?

We kunnen makkelijk aan de hindernis voorbijgaan omdat dit uit niets anders bestaat dan uit onze beslissing om in de hel van de afscheiding en aanval te zijn. Eens we geleerd hebben dat al het lijden, tot zelfs de dood, afkomstig is van deze beslissing, is het antwoord eenvoudig: ons denken veranderen en vergeven.

(6:1-4) Vergeet de argumenten van het ego, die proberen te bewijzen dat dit alles werkelijk de Hemel is. Jij weet dat dit niet zo is. Jij kunt dit voor jezelf niet wensen. Er is een punt dat illusies niet kunnen passeren.

Met andere woorden, illusies zullen ons nooit gelukkig maken. Dit moet eerst aanvaard worden voor we bereid kunnen zijn om Jezus om hulp te vragen. De illusies van speciaalheid kunnen ons wel degelijk plezier en geluk brengen maar dit blijft niet altijd duren omdat speciale relaties gemaakt zijn om niet altijd te blijven bestaan.  Dit is ‘het punt waar illusies niet aan voorbij kunnen gaan.’ Waarom zouden we op zoek gaan naar dat wat onvermijdelijk zal falen? Jezus komt hier regelmatig op terug omdat hij met die oproep hoopt dat we ons tenslotte van de hel zullen afkeren.

(6:5-6) Lijden is geen geluk en geluk is wat jij werkelijk wenst. Dat is in waarheid jouw wil.

Nogmaals zet Jezus hier de noodzaak uiteen dat we ons moeten realiseren dat wat we ook doen in deze wereld het ons niet gelukkig zal maken. Tot we dit kunnen aanvaarden en aanvaarden dat geen enkele van al onze speciaalheden ons lijden zal doen ophouden of ons vreugde zal brengen, zullen we hem niet om hulp vragen, tenminste niet oprecht. Van wezenlijk belang bij dit proces is erkennen dat hij alleen ons het verschil kan onderwijzen tussen lijden en vreugde, tussen gevangenschap en vrijheid, tussen lijden en geluk.

(6:7-9) En dus is verlossing eveneens jouw wil. Je wenst te slagen in wat we vandaag proberen te doen. We ondernemen het met jouw zegen en hartelijke instemming.
Jezus kan ons niet helpen tenzij wij onze zegen geven om dergelijke hulp te ontvangen. Daarom moet hij ons eerst overtuigen dat hij gelijk heeft en dat wij verkeerd zijn (T. 29. VII. 1:9). Zonder een dergelijke overtuiging zullen we er nooit voor kiezen hem te volgen. Daarom is het ook dat hij ons evenveel nodig heeft als wij hem (T. 8. V. 6:10). We moeten het willen om geholpen te worden, want alleen dan kan onze verlossing verwezenlijkt worden.

(7) We zullen vandaag slagen als jij onthoudt dat je voor jezelf verlossing wenst. Je wenst Gods plan te aanvaarden omdat jij erin deelt. Jij hebt geen wil die zich daar werkelijk tegen kan verzetten en je wenst dat ook niet. Verlossing komt jou toe. Boven alles wens jij de vrijheid om je te herinneren Wie jij werkelijk bent. Vandaag is het het ego dat machteloos staat tegenover jouw wil. Jouw wil is vrij en niets kan daarover zegevieren.

Opnieuw wat pep-talk van Jezus om ons eraan te herinneren hoezeer we zijn verlossing wensen in plaats van de verlossing van het ego; dat zowel vrijheid als gevangenschap in onszelf aanwezig is. Wanneer we geneigd zijn dit te vergeten herinnert hij ons eraan dat hoe machtig het ego ook lijkt te zijn, zowel uiterlijk als innerlijk, het over ons geen macht kan hebben tenzij wij dit toestaan door voor het ego te kiezen. Daarom ook kan er niets over ons zegevieren, zoals hij zegt in de tekst:

Het Koninkrijk is volmaakt vereend en volmaakt beschermd en het ego zal er niet over zegevieren. (T. 4. III. 1:12)

Dat is de bron van onze hoop en onze vreugde.

(8) Daarom doen we de oefeningen voor vandaag in blij vertrouwen, in de zekerheid dat we zullen vinden wat je wilt vinden en dat we ons zullen herinneren wat je je wilt herinneren. IJdele wensen kunnen ons niet tegenhouden of ons misleiden met een illusie van kracht. Laat vandaag jouw wil geschieden en maak voorgoed een eind aan het waanzinnige geloof dat je de hel in plaats van de Hemel kiest.

En de pep-talk gaat verder want Jezus wil dat we inherente zwakheid kennen van de illusionaire wensen van het ego die op geen enkele manier kan vergeleken worden met de kracht van onze wil die altijd een is met de Wil van onze Schepper en Bron.

(9) We beginnen onze langere oefenperioden met de erkenning dat Gods verlossingsplan en alleen het Zijne volledig in overeenstemming is met jouw wil. Het is niet het doel van een vreemde macht dat jou onvrijwillig wordt opgedrongen. Het is het enige doel hier waarover jij en je Vader volmaakt in overeenstemming verkeren. Jij zult slagen vandaag, het tijdstip dat is vastgesteld voor de bevrijding van Gods Zoon van de hel en van alle ijdele wensen. Nu wordt hij zich opnieuw van zijn wil bewust. Hij is bereid op déze dag het licht in hemzelf te aanschouwen en te worden verlost.

Jezus vraagt ons om wat hij ons onderwijst in praktijk te brengen; om gedurende de lange termijn-oefening na te denken over onze vergissing en na te denken dat we de Wil van God willen dwarsbomen. Hij vraagt ons om in te zien hoe ongelukkig deze vergissing ons maakt en hoe gelukkig we zouden kunnen zijn als we het verzet van het ego opzijzetten ten behoeve van de waarheid. Dus wanneer we de Wil van God verwelkomen, daar waar ze al aanwezig is, zal het gewaarzijn van de Hemel in onze denkgeest hersteld worden en de plaats innemen van de hel die wij gemaakt hebben.
Het is belangrijk dat we dit begrijpen, anders zullen er we ervoor kiezen om deze lessen te doen zonder het echt te willen. Vroeg in de tekst waarschuwt Jezus ons voor deze vergissing:

Op de tweede plaats kun jij je gedragen zoals je meent het te moeten doen, maar niet van ganser harte. Dit levert consequent gedrag op, maar brengt aanzienlijke spanning met zich mee … wat uitmondt in een situatie waarin je doet wat jij niet in alle opzichten wilt. Dat veroorzaakt een gevoel van dwang dat meestal woede teweegbrengt, naar alle waarschijnlijkheid gevolgd door projectie. (T. 2. VI. 5:4-7)

Daarom het voortdurende verzoek van Jezus om niet langer vast te houden aan onze grieven. Hij wil dat we bereid zijn om te vergeven.

(10). Nadat je jezelf hieraan herinnerd hebt en je vast hebt voorgenomen om helder in gedachten te houden wat jouw wil is, zeg je met zachte vastberadenheid en rustige zekerheid tegen jezelf:

Ik wil dat er licht is. Laat me het licht aanschouwen dat Gods Wil en de mijne weerspiegelt.

Laat dan jouw wil zich doen gelden, één met de kracht van God en verenigd met jouw Zelf. Stel de rest van de oefenperiode onder Hun leiding. Ga met Hen mee waar Zij je voorgaan.

Wij doen ons deel wanneer we God en Christus vergezellen in onze denkgeest. Dit laat toe dat onze verenigde Wil door ons heen kan stralen en we het Zoonschap in de eenheid en liefde omarmen. Dit proces van de weerspiegeling van het licht van de wil van de schepping, de essentie voor genezing, wordt in deze liefdevolle bewoording teruggevonden in het laatste principe voor de wonderdoeners en gekend bij de meeste studenten van Een Cursus in Wonderen als ‘het gebed voor verlossing’:

Ik ben hier alleen om werkelijk behulpzaam te zijn.
Ik ben hier om Hem te vertegenwoordigen die mij gezonden heeft.
Ik hoef me geen zorgen te maken om wat ik zal zeggen
of wat ik moet doen, want Hij die mij gezonden heeft zal mij leiden. Ik ben tevreden daar te zijn waar Hij me wenst,
wetend dat Hij me vergezelt. Ik zal genezen zijn, wanneer ik me door Hem laat leren hoe ik anderen genees.
(T. 2. V. 18:2-6)

Zo worden we geleid om te genezen zoals wij genezen worden, te vergeven zoals wij vergeven worden en lief te hebben zoals wij worden liefgehad.

(11:1-5) Leg in de korte oefenperioden opnieuw een verklaring af van wat jij werkelijk wenst. Zeg:

Ik wil dat er licht is. Duisternis is niet mijn wil.

Dit moet verscheidene keren per uur worden herhaald.

Onze beslissing wordt weerspiegeld in de bereidwilligheid om ons, zo vaak mogelijk, te herinneren dat onze wil en die van God één zijn, niettegenstaande de grootheidswaanzin van het ego. We bekrachtigen deze bereidwilligheid door het herkennen dat illusies duisternis voortbrengen terwijl de waarheid ons vrij maakt op grond van zijn licht, ons licht als de Zoon van God, het Zelf die Hij gecreëerd heeft als Zichzelf.

(11:6-7) Het is echter van het grootste belang dat het idee van vandaag onmiddellijk in deze vorm wordt toegepast op het moment dat jij in de verleiding komt enige vorm van grieven te koesteren. Dit zal jou helpen je grieven te laten varen in plaats van vast te houden en in het donker te verbergen.

Jezus vraagt ons om steeds waakzaam te zijn voor onze aanvalsgedachten en onze grieven. We realiseren ons op die manier dat zij ons niet gelukkig maken omdat zij een actieve aanval zijn op het verlossingsplan van God. We zijn tot het begrip gekomen dat wij onze oordelen gekoesterd hebben omdat zij ons de mogelijkheid boden om onze individualiteit te bewaren en het licht van Christus in de duisternis te houden en dat de prijs die we voor deze koestering moeten betalen zeer hoog is. Deze herkenning maakt het steeds makkelijker om onze grieven te laten gaan en te kiezen voor het licht van de Heilige Geest voorbij de duisternis van het ego.

woensdag 5 december 2018

Les 73 – Ik wil dat er licht is. – deel 1


Het thema ‘grieven’ wordt in deze les verder besproken waarbij ‘wil’ tegenover ‘wens’ gesteld wordt: het ego wenst, de geest wil. (zie b.v. T. 7. X. 4-7)

(1:1-2) Vandaag staan we stil bij de wil die jij deelt met God. Dit is niet hetzelfde als de ijdele wensen van het ego waaruit het duister voortkomt en het niets.

De ijdele wens van het ego is om afgescheiden te zijn van de Wil van God, een individueel zelf dat afgescheiden is van Zijn levende Eenheid. Uit die wens komt nietsheid en duisternis voort: eerst het denksysteem van het ego van zonde, schuld en angst waarna de wereld.

(1:3-7) De wil die jij deelt met God heeft alle scheppingskracht in zich. De ijdele wensen van het ego worden niet gedeeld en missen daardoor alle kracht. Zijn wensen zijn niet loos in die zin dat ze een wereld van illusies kunnen maken, waarin jij heel sterk geloven kunt. Maar ze zijn inderdaad loos waar het om schepping gaat. Ze maken niets wat werkelijk is.

Deze ijdele wensen van het ego hebben in de werkelijkheid geen enkele kracht, maar hebben dat zeker wel binnen in de droom. Op het niveau van de waarheid is het ego niets, maar binnen zijn eigen denksysteem is het enorm krachtig. Het gelooft uiteindelijk dat het de Hemel vernietigd heeft. En gezien het ego op zichzelf is, mist het de Eenheid van de Hemel die de kracht tot creëren is. De ‘macht’ van het ego tot miscreëren is alleen in staat om illusies te maken. In de tekst maakt Jezus hetzelfde onderscheid:

Maar God wil. Hij wenst niet. Jouw wil is even machtig als de Zijne omdat het de Zijne is. De wensen van het ego beduiden helemaal niets, omdat het ego het onmogelijke wenst. Je kunt het onmogelijke wensen, maar willen kun jij louter met God. Hierin ligt de zwakheid van het ego en jouw kracht. (T. 7. X. 4:6-11)

(2) IJdele wensen en grieven zijn elkaars partners ofwel mede-makers in het verbeelden van de wereld die jij ziet. De wensen van het ego hebben haar doen ontstaan en de behoefte van het ego aan grieven, die nodig zijn om haar in stand te houden, bevolkt haar met figuren die jou schijnen aan te vallen en die een ‘rechtvaardig’ oordeel eisen. Deze figuren worden de tussenpersonen die het ego gebruikt om handel te drijven in grieven. Ze staan tussen jouw bewustzijn en de werkelijkheid van je broeders in. Wanneer je hen ziet, ken jij noch je broeders, noch je Zelf.

Wanneer Jezus het heeft over ‘het verbeelden van de wereld die (wij) zien’ dan bedoeld hij hiermee niet dat de wereld die we buiten waarnemen. Hij heeft het over de wereld van de perceptie, de wereld die we waarnemen, die we zien door middel van onze verkeerde gedachten. Het feit dat we zien is in de eerste plaats het onderwerp voor de correctie van Jezus. De waargenomen wereld, ‘het waansysteem van hen die gek geworden zijn van schuld’ (T. 13. Inl. 2:2), werd gemaakt door de wens om de keuze van onze denkgeest om afgescheiden te zijn te beschermen. Onze grieven tegenover anderen – de tweede projectie zo je wil – houdt dit waansysteem van afscheiding in stand door ze enerzijds van ons afgescheiden te houden, maar er tegelijkertijd aan vast te houden door de ander te beschouwen als de zondaar die straf verdient. Deze speciale liefde en de speciale haatrelaties die het voedsel voor het ego zijn vallen voortdurend onze en onze broeders’ werkelijkheid als Christus aan: de Zoon van God, gelijk en onverdeeld. Onze speciaalheid omkleed deze werkelijkheid met de duisternis van onze verlangens en vragen en verbergen het licht dat ons als één Zelf verenigd.

(3) Jouw wil is voor jou verloren geraakt in deze vreemde ruilhandel, waarin schuld over en weer verhandeld wordt en het aantal grieven toeneemt bij elke ruil. Kan zo’n wereld geschapen zijn door de Wil die de Zoon van God met zijn Vader deelt? Heeft God rampspoed voor Zijn Zoon geschapen? Scheppen is de Wil van Beiden tezamen. Zou God een wereld scheppen die Hemzelf zou doden?

Jezus heeft het over de wereld van perceptie, de waargenomen wereld, de wereld van de dualiteit, de wereld van de speciale relaties waarin de ene marchandeert met de ander voor een stukje speciaalheid. En elk probeert zo weinig mogelijk te geven om zoveel mogelijk in de plaats terug te krijgen. Deze vreemde en onnatuurlijke manier van handelen – het ene ego die met het andere ego onderhandelt voor dat wat uiteindelijk waardeloos is – wordt vrij duidelijk omgeschreven in deze passage uit ‘de keuze voor compleetheid’:

Het merkwaardigste van al is het zelfconcept dat het ego in de speciale relatie cultiveert. Dit ‘zelf’ zoekt de relatie om zichzelf compleet te maken. Maar wanneer het de speciale relatie vindt waarin het dit denkt te kunnen bereiken, geeft het zichzelf weg en probeert het zichzelf voor het zelf van een ander ‘om te ruilen’. Dit is geen vereniging, want er is geen toename en geen uitbreiding. Elke partner probeert het zelf dat hij niet wil op te offeren voor een dat hij denkt te prefereren. En hij voelt zich schuldig voor de ‘zonde’ van iets te nemen en niets waardevols daarvoor terug te geven. Hoeveel waarde kan hij toekennen aan een zelf dat hij weggeeft om een ‘beter’ te krijgen? (T. 16. V. 7)

Wanneer men de bijbel leest kan je zien hoe deze bijbelse godheid betrokken is bij een dergelijke vreemde ruilhandel door met zijn kinderen handel te drijven in grieven. Het bekrachtigen van de principes van het ego van speciaalheid verklaart de grote aantrekkingskracht die de bijbel heeft en men zou zich terecht kunnen afvragen of de God van Eenheid en Liefde mogelijk betrokken kan zijn bij een dergelijke waanzin.

(4) Vandaag zullen we opnieuw proberen de wereld te bereiken die in overeenstemming is met jouw wil. Het licht bevindt zich erin, omdat ze de Wil van God niet weerstaat. Het is niet de Hemel, maar het licht van de Hemel schijnt erop. De duisternis is verdwenen. De ijdele wensen van het ego zijn ingetrokken. Maar het licht dat op deze wereld schijnt, weerspiegelt jouw wil en dus zullen we er in jou naar moeten zoeken.

Dit is de werkelijke wereld. En alhoewel nog steeds een illusie, weerspiegelt ze toch de werkelijkheid van de Hemel omdat ze nergens tegen de Wil van God ingaat. In deze vredige staat staan we buiten de droom en zien de fysieke wereld voor wat ze is. We hebben de Verzoening voor onszelf aanvaard door, voor eens en altijd, te kiezen tegen de afscheidingswensen van het ego. Wat overblijft is de waarheid van de Verzoening in onze denkgeest.

(5:1-4) Jouw beeld van de wereld kan alleen maar een weerspiegeling zijn van wat er binnen jou is. Noch de bron van het licht, noch van de duisternis kan buiten jou worden gevonden. Grieven verduisteren je denkgeest en je kijkt uit over een verduisterde wereld. Vergeving heft die duisternis op, doet jouw wil opnieuw gelden en laat jou kijken naar een wereld van licht.

Waarheid zowel als illusies zijn beide in onze denkgeest en niet daar buiten, zoals het ego wil dat we geloven. We zijn steeds meer vertrouwd met dit idee: wat we buiten ons zien is een projectie van dat wat we eerst binnen in ons denken voor waar hebben aangenomen: projectie maakt waarneming. Wanneer we het licht buiten ons willen zien zullen we het eerst binnen in ons moeten zien en dat kunnen we niet bereiken zonder door de duisternis heen te gaan. Vergeving – het ongedaan maken van de schuld in de denkgeest – is daarom het middel om deze gelukkige en met licht gevulde uitkomst te verwezenlijken.
(wordt vervolgd)


maandag 3 december 2018

Les 72 – Grieven koesteren is een aanval op Gods verlossingsplan (deel 3).


(7) Dit is het universele geloof van de wereld die jij ziet. Sommigen haten het lichaam en proberen het te kwetsen en te vernederen. Anderen hebben het lichaam lief en proberen het te verheerlijken en op te hemelen. Maar zolang het lichaam in het centrum van jouw zelfbeeld staat, ben jij bezig Gods verlossingsplan aan te vallen en koester je grieven jegens Hem en Zijn schepping, zodat je de Stem van de waarheid niet kunt horen en Die als Vriend verwelkomen. Zijn plaats wordt ingenomen door jouw uitverkoren verlosser. Die is jouw vriend; Hij is jouw vijand.

Iedereen in deze wereld gelooft, zij het onbewust, dat het lichaam de redding is voor God want eenieder heeft ervoor gekozen om hier in deze wereld als een lichaam te zijn. En wie anders dan de gek zou ervoor kiezen om naar de hel te gaan in plaats van in de Hemel te blijven? We lachen allemaal om het antwoord van Cheshire Cat uit Alice in Wonderland en herkennen de wijsheid van de auteur Lewis Carroll niet:

‘In die richting’, zei Cheshire Cat, draaiend met haar rechterpoot, ‘woont een hoedenmaker en in die richting’, draaiend met de andere poot, ‘woont de Maartse Haas. Je kan ze beide bezoeken, ze zijn beide gek.’
‘Maar ik wil niet onder gekke mensen zijn’, antwoordde Alice.
‘Oh, maar dat kan jij niet helpen, ‘zei Cheshire Cat, ‘We zijn hier allemaal gek. Ik ben gek. Jij bent gek.’
‘Hoe kan jij weten dat ik gek ben?’ vroeg Alice.
‘Dat moet je wel zijn.’, zei Cheshire Cat, ‘anders zou je hier niet zijn.’

Voor het krankzinnige ego maakt het geen verschil uit of we nu een lichaam omarmen of we erdoor afgewezen worden. Op beide manieren hebben we het werkelijk gemaakt. Daarom zegt Jezus ons, zelfs twee keer, in het deel over de blokkades voor de vrede dat of we het lichaam nu als aangenaam of pijnlijk waarnemen, dit niet belangrijk is, zolang we geloven dat het daartoe in staat is (T. 19. IV. A. 17:10-11; T. 19. IV. B.12). In onze waarneming maken we het lichaam werkelijk en zien de geest als een illusie. Deze tegenovergestelde zijden – plezier en pijn – van dezelfde lichamelijk medaille worden opnieuw in les 155 besproken.

De toewijding aan het lichaam vormt de basis voor onze motivatie: we willen de Stem van de waarheid niet horen omdat dit het einde van ons ego zelf signaleert. Daarom leggen we de Heilige Geest er het zwijgen toe door het verheerlijken van ons lichaam als onze reder en vriend.

(8) We zullen vandaag proberen deze zinloze aanvallen op de verlossing te staken. We zullen in plaats daarvan proberen haar te verwelkomen. Jouw op-z’n-kop-waarneming is voor je innerlijke vrede rampzalig geweest. Jij hebt jezelf in een lichaam en de waarheid buiten je gezien, afgesloten voor je bewustzijn door de beperkingen van het lichaam. Nu gaan we proberen dit anders te zien.

Jezus roept ons op om te luisteren en daarom opnieuw te kiezen, net zoals hij doet op het einde van de tekst, al is het daar nog krachtiger:

Verleiding kent één les die ze in al haar vormen wil onderwijzen, waar ze ook maar optreedt. Ze wil de heilige Zoon van God ervan overtuigen dat hij een lichaam is, geboren in wat sterven moet, niet bij machte om aan de broosheid ervan te ontkomen en gebonden door wat het hem gebiedt te voelen. Het legt beperkingen op aan wat hij vermag; de macht ervan is de enige kracht die hij heeft; zijn greep reikt niet verder dan het nietige bereik ervan. Zou jij dit willen zijn, als Christus jou in al Zijn glorie ver scheen en jou niets anders vroeg dan dit:
Maak opnieuw de keuze of jij je plaats wilt innemen onder de verlossers van de wereld of in de hel wilt blijven en daar je broeders vasthouden wilt.
Want Hij is gekomen en Hij vraagt jou dit.

De vraag is duidelijk, het probleem zelfs nog duidelijker. Het antwoord wacht enkel op onze onvermijdelijke beslissing.

(9) Het licht van de waarheid is in ons, waar God het heeft geplaatst. Het is het lichaam dat buiten ons is en niet onze zorg. Zonder lichaam zijn betekent in onze natuurlijke staat zijn. Het licht van de waarheid in ons herkennen betekent onszelf herkennen zoals wij zijn. Ons Zelf als los van het lichaam zien betekent een einde maken aan de aanval op Gods verlossingsplan en het in plaats daarvan aanvaarden. En overal waar Zijn plan wordt aanvaard, is het al volbracht.

Het basisdoel van het werkboek is ons erin trainen terug te keren naar onze denkgeest, waarin we de keuze hebben tussen de onnatuurlijke staat van het lichaam, die het onnatuurlijke denksysteem van het ego weerspiegelt en de natuurlijke staat van ons Zelf als geest. De keuze wordt mogelijk gemaakt door de pijnlijke nutteloosheid te herkennen wanneer we blijven vasthouden aan grieven terwijl we in plaats daarvan de vrede van God kunnen hebben.

(10) Ons doel tijdens de langere oefenperioden vandaag is ons ervan bewust te worden dat Gods verlossingsplan al in ons is volbracht. Om dit doel te bereiken, moeten we aanval vervangen door aanvaarding. We kunnen niet begrijpen wat Gods plan met ons is, zolang we het aanvallen. We vallen dus aan wat we niet herkennen. Nu gaan we proberen ons oordeel opzij te zetten en te vragen wat Gods plan met ons is:

Wat is verlossing, Vader? Ik weet het niet. Zeg het mij, opdat ik het begrijp.

Dan zullen we in stilte op Zijn antwoord wachten. We hebben Gods verlossingsplan aangevallen zonder te wachten om te horen wat het is. We hebben onze grieven zo luid uitgeschreeuwd dat we niet naar Zijn Stem hebben geluisterd. We hebben onze grieven gebruikt om onze ogen te sluiten en onze oren dicht te stoppen.

We hebben al meerdere keren de dualistische taal van Een Cursus in Wonderen besproken die we hier opnieuw kunnen opmerken en verder geen commentaar nodig heeft.
Jezus vraagt ons om onze oordelen en grieven opzij te zetten want ze zijn de ‘rauwe, schorre kreten’ van het ego die ons ervan weerhouden om de zachte Stem te horen, de weerspiegeling van de Verzoening, het verlossingsplan van God.

Om nog eens de belangrijke passage over speciaalheid aan te halen:

Welk antwoord dat de Heilige Geest geeft kan jou bereiken, wanneer het jouw speciaalheid is waarnaar je luistert, die de vragen stelt én het antwoord geeft? Haar nietig antwoord, onhoorbaar in de melodie die eeuwig van God naar jou toestroomt in liefdevolle lof om wat jij bent, is het enige waarnaar jij luistert. En deze machtige lof- en liefdeszang om wat jij bent lijkt tegenover haar ‘imposantheid’ stil en onvernomen. Je spitst je oren om haar onhoorbare stem te horen, maar intussen is de Roep van God Zelf voor jou onhoorbaar. (T. 24. II. 4:3-6)

(11) Nu willen we zien en horen en leren. ‘Wat is verlossing, Vader?’ Vraag en jou zal antwoord gegeven worden. Zoek en je zult vinden. We vragen het ego niet langer wat verlossing is en waar we die kunnen vinden. Wij vragen het de waarheid. Wees er dan zeker van dat het antwoord waar zal zijn, gezien Wie jij het vraagt.

Jezus gaat er hier van uit dat we onze keuze gemaakt hebben, onze grieven hebben losgelaten en vrij zijn om de waarheid te horen. We hebben naar het antwoord gezocht waar het gevonden kan worden en waar het op onze terugkeer heeft gewacht. Verlossing is in werkelijkheid geen antwoord maar een beslissing en een beslissing die gelukkig wel maken.

(12) Herhaal je vraag en je verzoek, telkens wanneer jij je vertrouwen voelt tanen en je hoop op succes voelt flakkeren en doven en onthoud dat jij de vraag stelt aan de oneindige Schepper van oneindigheid, die jou naar Zijn gelijkenis heeft geschapen:

Wat is verlossing, Vader? Ik weet het niet. Zeg het mij, opdat ik het begrijp.

Hij zal antwoorden. Wees vastbesloten te horen.

Zoals hij bijna altijd doet op het einde van de les dringt Jezus er ook nu weer op aan zijn waarheid te herinneren wanneer we geneigd zijn onze functie te vergeten en de illusie van aanval en oordeel te omarmen. Herinner je nogmaals dat oordeel de motivatie is wanneer we beslissen om de Stem, die spreekt over de Verzoening, niet te horen, maar die wel de verlossing is van afscheiding en lijden. Dergelijke herinnering doet ons opnieuw denken aan ons doel om ons de Liefde die het Antwoord is op al onze problemen en belangen, te herinneren.

(13) Een of wellicht twee kortere oefenperioden per uur volstaan voor vandaag, omdat ze iets langer zullen zijn dan gewoonlijk. Deze oefeningen dienen te beginnen met:

Grieven koesteren is een aanval op Gods verlossingsplan. Laat ik het in plaats daarvan aanvaarden. Wat is verlossing, Vader?

Blijf dan ongeveer een minuut in stilte, liefst met je ogen gesloten en luister en wacht op Zijn antwoord.

De instructies van vandaag vragen om meerdere oefenperiodes dan voorheen. We kunnen ook zien dat Jezus niet wil dat we ons vastbinden aan een strikte structuur. Het is zijn doel om ons afhankelijk te maken van de inhoud van zijn boodschap, niet van de vorm waarin het tot ons komt of hoe we oefenen. Dus brengt hij variatie in de vorm van onze dagelijkse oefeningen, maar nauwelijks aan de inhoud ervan.

zaterdag 1 december 2018

Les 72 – Grieven koesteren is een aanval op Gods verlossingsplan (deel 2).


(4:1-4) Je houdt je hier niet bezig met wat die persoon is. Integendeel, jij bent uitsluitend geïnteresseerd in wat hij doet in een lichaam. Je doet meer dan alleen niet helpen hem van de beperkingen van het lichaam te bevrijden. Je probeert hem actief daaraan te binden door hem daarmee te verwarren en ze beide over één kam te scheren.

In ‘Schaduwen van het verleden’ wordt ons ook verteld dat we de mens niet zien voor de Christus die hij is, maar als een schaduwfiguur gebaseerd op de projectie van schuld: het kwaad dat we in onszelf ervaren zien we in hen. De volgende passage beschrijft het onheilig gebruik van het lichaam door het ego ‘als het middel voor wraak’:

De schaduwfiguren zijn de getuigen die jij met je meebrengt om aan te tonen dat hij gedaan heeft wat hij niet heeft gedaan. … Ze vertegenwoordigen het kwaad waarvan jij meent dat het jou werd aangedaan. Je brengt ze alleen met je mee om kwaad met kwaad te kunnen vergelden, in de hoop dat hun getuigenis jou in staat zal stellen een ander schuldig te bevinden zonder jezelf te schaden. … Ze leveren jou de ‘redenen’ waarom jij je in onheilige bondgenootschappen zou moeten begeven om zo de doeleinden van het ego te steunen, en je relaties tot getuigen te maken van zijn macht. … Deze relaties hebben zonder uitzondering tot doel de waarheid omtrent de ander en jezelf buiten te sluiten. Dat is de reden waarom je in beiden ziet wat er niet is, en beiden tot slaaf van wraak maakt. En de reden waarom al wat jou aan je vroegere grieven doet denken jou aantrekt en voor liefde lijkt door te gaan, ongeacht hoe vervormd de associaties ook zijn waardoor je tot dit verband komt. En tenslotte de reden waarom elke relatie van dat soort een poging wordt om via het lichaam vereniging te bereiken, want alleen lichamen kunnen worden gezien als middel tot wraak. (T. 17. III. 1:6, 9-10, 12; 2:3-7)

Strikt genomen kan ik jou niet in de hel van het ego houden maar ik kan wel jouw keuze om daar te zijn herbekrachtigen door je gelijk te stellen met het lichaam die het doel vormt van de speciale relatie. Dus elke speciale relatie, en spijtig genoeg wil dat zeggen bijna alle relaties, is gesteund op illusies. Het begint met de illusie die we over onszelf vasthouden – ‘het thuis van kwaad, duisternis en zonde’ (Wd1. 93. 1:1) – waar we ons vervolgens proberen van ontdoen door een projectie op anderen. Ons geloof dat we afgescheiden zijn en geprojecteerd op anderen heeft ertoe geleid dat de geprojecteerde gedachte vorm heeft gekregen en werkelijk is gemaakt. Dus is onze broeder een lichaam en als wij dat ook zijn dan is dat niet onze fout. Het zondige en schuldige evenbeeld van onze in het verleden verkeerd gemaakte beslissing werd onze werkelijkheid terwijl onze realiteit als geest als een illusie wordt gezien.

(4:5-6) Hiermee wordt God aangevallen, want als Zijn Zoon alleen een lichaam is, moet Hij dat ook zijn. Een schepper die volkomen van zijn schepping verschilt is ondenkbaar.

In les 68 heb ik verwezen naar het concept dat God gelijk is aan welk concept we ook aan Zijn Zoon geven. Dus nogmaals als we onszelf en anderen als lichamen waarnemen dan is het niet mogelijk om God ook niet zo te zien. Dat komt omdat elke geloof dat we hebben over anderen direct afkomstig is van ons geloof over onszelf: projectie maakt perceptie. De manier waarop we onszelf waarnemen moet de manier zijn waarop we God, Jezus en alle anderen in het Zoonschap, zonder enige uitzondering, waarnemen. Daarom, om dit belangrijk punt nog maar eens te herhalen, spreekt Jezus over God alsof Hij een lichaam is, noemt hij Hem ‘Vader’, vraagt Hem om met ons in gesprek te gaan en vragen te stellen. Dit is echter niet omdat God weet zou hebben over deze illusie zoals we kunnen lezen in deze metafoor:

Maar noch de zon noch de oceaan is zich zelfs maar bewust van al die vreemde en zinledige activiteit. Ze gaan gewoon voort, zich er niet van bewust dat ze door een nietig segmentje van henzelf worden gevreesd en gehaat. (T. 18. VIII. 4:1-2)

Nog eens, Jezus spreekt tot ons alsof God van ons bestaan afweet omdat dit de manier is hoe we God kunnen ervaren; soort neemt soort waar, lichamen nemen lichamen waar, illusies nemen illusies waar.

(5:1-5) Als God een lichaam is, wat houdt Zijn verlossingsplan dan in? Wat anders zou het kunnen zijn dan de dood? Door te proberen Zichzelf te presenteren als de Auteur van het leven en niet van de dood, is Hij een leugenaar en een bedrieger vol valse beloften, die illusies in plaats van waarheid aanbiedt. De klaarblijkelijke realiteit van het lichaam maakt dit beeld van God heel overtuigend. In feite zou het, als het lichaam werkelijk was, inderdaad moeilijk zijn aan deze conclusie te ontkomen.

Deze passage stelt de bijbelse God voor! Wanneer we ons denksysteem van dualiteit werkelijk maken, maken we het lichaam werkelijk. Dit betekent dat we geloven dat we de echte God vernietigd hebben en Hem vervangen hebben door een godheid, letterlijk gemaakt vanuit ons eigen lichamelijk beeld en even leugenachtig en bedrieglijk. Wanneer het lichaam werkelijk is, iets wat we zeker geloven, dan moet dit beeld van God ook werkelijk zijn. Het denksysteem van het ego is logisch en standvastig is. Dus, als het lichaam werkelijk is, is het denksysteem die het gemaakt heeft en het nog steeds doordringt, ook werkelijk. En God die de projectie van onze schuld is moet dus ook een ego zijn. Hoofdstuk 13 in de tekst, in verband met de wereld van de lichamen gemaakt door ‘hen die gek geworden zijn door schuld’, begint met een gelijksoortig argument:

Het aanvaarden van schuld in de denkgeest van Gods Zoon was het begin van de afscheiding, zoals het aanvaarden van de Verzoening het einde daarvan is. De wereld die je ziet is het waansysteem van hen die gek geworden zijn van schuld. Kijk nauwlettend naar deze wereld, en je zult inzien dat dit zo is. Want deze wereld is het symbool van straf en al de wetten die haar schijnen te regeren zijn de wetten van de dood. Kinderen worden met pijn en in pijn in deze wereld geboren. Hun groei gaat gepaard met lijden en ze leren wat leed is, afscheiding en dood. Hun denkgeest lijkt opgesloten in hun hersenen en de krachten daarvan lijken af te nemen wanneer hun lichaam pijn lijdt. Ze lijken lief te hebben, maar ze verlaten en worden zelf verlaten. Wat ze liefhebben, schijnen ze te verliezen, wellicht de meest krankzinnige overtuiging van al. En hun lichamen kwijnen weg, hun adem stopt en ze worden onder de grond gelegd en zijn niet meer. Niet een van hen die niet gedacht heeft dat God wreed is.
Als dit de werkelijke wereld was, zou God ook wreed zijn. Want geen enkele Vader zou Zijn kinderen aan zo’n lot onderwerpen als tol voor de verlossing en toch liefdevol zijn. (T. 13. Inl. 2:1-3:2)

Geen wonder dat de bijbelse God zo’n verachtelijk figuur is. Hij is ons!

(5:6-9) En iedere grief die jij hebt, houdt vol dat het lichaam werkelijk is. Het gaat volledig voorbij aan wat jouw broeder is. Het versterkt jouw geloof dat hij een lichaam is en veroordeelt hem daarvoor. En het houdt staande dat zijn verlossing niets dan de dood kan zijn, waarbij het deze aanval op God projecteert en Hem hiervoor verantwoordelijk houdt.

Opnieuw projectie ten behoeve van de redding van het ego! Is er een betere manier om onze ware Identiteit verborgen te houden dan door een geestloos lichaam als werkelijkheid te zien. Is er een betere manier om het lichaam werkelijk te houden dan door het voortdurend te zien als het middel en veroorzaker van aanval. Hoe kan men het geloof dat aanval werkelijk is behouden dan door het te straffen door de ‘natuurlijke’ wet van de dood. En tenslotte hoe duivels sluw van de kant van het ego is het om deze wet onveranderlijk te maken dan door dit toe te schrijven aan de almachtige god hemzelf, zoals de bijbel het zo schaamteloos beweert. Men kan alleen maar de vindingrijkheid van het ego bewonderen ook al lijden we onder zijn met schuldbeladen juk.

(6) Naar deze zorgvuldig bereide arena, waar razende dieren op prooi jagen en genade geen toegang heeft, komt het ego om jou te redden. God heeft jou een lichaam gemaakt. Heel goed. Laten we dit aanvaarden en er blij om zijn. Laat je, als lichaam, niet beroven van wat het lichaam jou te bieden heeft. Neem het weinige wat je krijgen kunt. God gaf jou niets. Het lichaam is je enige verlosser. Het is Gods dood en jouw verlossing.

Dit is een vrij sterke passage, maar als we heel eerlijk zijn met onszelf zullen we ons realiseren dat dit niet enkel is wat religies geloven, maar dat wij dat evengoed geloven. En religies onderwijzen dit inderdaad omdat zij door het ego zijn gemaakt.
Er wordt hier verwezen naar de kleine stukjes van speciaalheid waar we zo wanhopig naar op zoek zijn en waarop we ons vastpinnen. Daarom zegt Jezus in de tekst dat het probleem niet is dat we teveel vragen, maar veel te weinig (T. 26. VII. 11:7) en waarom hij ons vraagt het gebruik van ons lichaam eens in overweging te nemen:

Denken dat je met zo weinig tevreden en gelukkig kunt zijn is jezelf kwetsen; (T. 19. IV. A. 17:12)

In Het Lied van het Gebed dringt hij er op aan niet stil te blijven staan bij de delen van het lied maar in plaats daarvan te zoeken naar de ervaring van het lied zelf. Met andere woorden we moeten de povere specifieke vervangingen van speciaalheid van het ego niet willen aanvaarden wanneer Jezus ons de totaliteit van de Liefde van God aanbiedt:

Je kunt dus niet om de echo vragen. Het lied is juist het geschenk. Samen daarmee komen de boventonen, de harmonieën, de echo’s, maar deze zijn ondergeschikt. Bij het ware gebed hoor je alleen het lied. Al het overige is er slechts aan toegevoegd. Jij hebt eerst het Koninkrijk der Hemelen gezocht en al het andere is jou inderdaad gegeven. (L. 1. I.3)

Het ego vertelt ons dat God ons niets gegeven heeft. Hij gaf ons een lichaam en liet ons daarna achter. En we kunnen hier niets aan doen. Meer zelfs, hij zal ons doden. En daarom, gaat het ego verder, laten we er, zolang we hier zijn, het beste van maken en elke lichamelijke kruimel van plezier die we kunnen krijgen binnenhalen. Vertaald in de pessimistische woorden van Isaiah, de auteur van het Boek van Ecclesiastes, klinkt het zo: ‘Laat ons eten en drinken en vrolijk zijn, want morgen zullen we dood zijn’ (Isaiah 23:13). Het ego gelooft dan dat het als laatste lacht om het simpele feit dat er een lichaam is dat kan leven en sterven wat dus wil zeggen dat de werkelijkheid van God en Christus als een eeuwige geest, een illusie moet zijn. We zijn dus gered voor de Liefde van God en voor de speciaalheid van het ego.
(wordt vervolgd)